شاعر به محبوب-سزار وایخو

محبوبم، امشب خویش را
بر دو الوار منحنی از بوسه‌ی من
مصلوب ساختی؛
اندوهت با من گفت
که مسیح مویه می‌کرد،
و آدینه‌ی نیکی شیرین‌تر از این بوسه هست.

امشبِ چنانم مهتاب نگریستی،
مرگ خرسند بود
و در استخوان خویش می‌خواند.
این شب سپتامبر
دومین مرگِ مرا رقم زد،
و انسانی‌ترین بوسه را.

محبوبم، هر دو با هم خواهیم مرد، بسیار با هم؛
تلخِ سوگِ والای‌مان به تدریج خواهد پژمرد؛
و بیجانِ لبان‌مان در تاریکی به هم خواهند.

نکوهش را ره به چشمان متبرک تو نخواهد بود؛
نیز به رنجاندنت باز نخواهم آمد. در گوری
همچون خواهری و برادری خواهیم خفت.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s